เรื่องของเด็กชายมะลิวัลย์

   เด็กชายมะลิวัลย์บทประพันธ์จาก ประภัสสร เสวิกุล เป็นวรรณกรรมที่สะท้อนภาพชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้คนในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งเรื่องถูกถ่ายทอดโดยเด็กผู้ชายที่มีชื่อว่า มะลิวัลย์  เขาเป้นเด็กที่เกิดมาร่างกายพิการแต่ทว่าหัวจิตหัวใจของเขากลับเข้มแข็งเพราะครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมจะเดินเคียงข้างไปด้วยกัน รวมทั้งบุคคลที่อยู่รายรอบก็มีจิตใจโอบอ้อมอารีพร้อมที่จะหยิบยื่นน้ำใจช่วยเหลือกันไม่เสื่อมคลาย

เด็กชายมะลิวัลย์ เกิดและโตในห้องแถวแถวเสาชิงช้า กรุงเทพฯ เขาเกิดมาตอนแม่อายุ 40 ปี พร้อมกับผิวพรรณขาวนวลจนพ่อต้องตั้งชื่อให้ว่า มะลิ และเพื่อนๆยังมาต่อสร้อยให้จนกลายเป็นเด็กชายมะลิวัลย์  ในยุคที่เขาเกิดมานั้นช่างเป็นยุคที่ใครๆก็ไม่ปรารถนาเนื่องจากประเทศไทยตกอยู่ในสภาวะสงครามโกลครั้งที่ 2 ทุกสิ่งทุกอย่างจึงดูอัตคัดขัดสน ข้าวปลาอาหาร เงินทอง เสื้อผ้า หยูกยาก็ค่อนข้างขาดแคลน ที่พอมีก็ราคาแพงจนเท่าตัว มะลิโชคร้ายนัก เขาป่วยเป็นโปลิโอ ซึ่งแน่นอนก้ไม่มีเงินไปรักษาหรือจะหาวัคซีนใดๆมาฉีด ดังนั้นเขาจึงต้องพิการในที่สุด ทว่าจิตใจของเด็กชายกลับไม่ได้พิการไปด้วยเพราะมีแม่คอยให้กำลังใจและปลูกฝังบ่มเพาะนิสัยให้เขามีความทรนงรักศักดิ์รักศรี

วรรณกรรมเล่มนี้ถูกเล่าเป็นตอนๆ และในแต่ละตอนก็แฝงด้วยแง่คิดต่างๆอันดีงาม อ่านแล้วรู้สึกอุ่นใจ แม้ว่าสภาพสังคมที่เกิดขึ้นในรื่องอาจดูย่ำแย่ แต่ว่าเรายังพบเห็นผู้คนที่โอบอ้อมอารีต่อกันในแบบสังคมไทยแต่ก่อนและการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ไม่แบ่งแยกว่าจะเป็นคนจีนหรือคนไทย ซึ่งนับว่าหายากที่จะเจอในสังคมสมัยนี้